မ်က္စိဆင့္ကဲေပၚေပါက္ပံု

မ်က္လံုးသည္ လ်င္ျမန္စြာ လႈပ္႐ွားတတ္ေသာ သတၱဝါမ်ားကို ဖမ္းယူစားေသာက္ရန္ မ႐ွိမျဖစ္ လိုအပ္လွသည္။ မ်က္လံုးေပၚေပါက္လာမႈသည္ သားရဲတို႔၏ စြမ္းရည္ကို မ်ားစြာ တိုးတက္ေစၿပီး ဇီဝမ်ိဳးကြဲမႈကို လ်င္ျမန္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆေသာ သိပၸံပညာ႐ွင္တို႔ပင္ ႐ွိၾကသည္။

          မ်က္လံုး၏ မူလအဂၤါသည္ ဆဲလ္တစ္ခုတည္း သက္႐ွိမ်ားတြင္ပင္႐ွိသည္။ အလင္းႏွင့္ ထိေတြ႔ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဓာတ္ေျပာင္းလဲမႈက ဆဲလ္ကို အလင္းႏွင့္ ေဝးရာ သို႔မဟုတ္ အလင္း႐ွိရာသို႔ သြားေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ ယႏၲရား႐ွိသည္။ ေနေရာင္သံုး အစာခ်က္သည့္ ဘတ္တီးရီးယားတို႔သည္ အလင္းကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္ေပမည္။ ဗဟုဆဲလ္ သတၱဝါမ်ားတြင္ ေ႐ွးအက်ဆံုး အလင္းခံစားႏိုင္သည့္ အဂၤါမ်ားမ်ား အေရျပားမ်က္စိ (Eyespot) မ်ားျဖစ္သည္။ တုတ္ျပားတို႔တြင္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ၎တို႔သည္လည္း နာဗ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ အလင္းကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္သည့္ ေရာင္ျခယ္ပစၥည္းမ်ား ပါေသာ အေရျပားဆဲလ္ အစုအေဝးမ်ားသာျဖစ္ၿပီး အလင္းႏွင့္ အေမွာင္သာ ခြဲျခားႏိုင္သည္။ အလင္းလာသည့္ အရပ္ႏွင့္ ပံုရိပ္တို႔ကို မသိႏိုင္ေပ။

အာ႐ုံေၾကာစနစ္ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္

           ဘတ္တီးရီးယား၏ အေျမွးပါးတြင္ ၎အနီးမွ ဓာတုပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ဓာတ္ျပဳႏိုင္ေသာ လက္ခံပ႐ိုတင္းမ်ား ႐ွိသည္။ အဆိုပါ ဓာတ္ျပဳမႈမ်ားသည္ ဆဲလ္ရည္ၾကည္တြင္ ကြင္းဆက္ဓာတ္ျပဳမႈမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ဤဓာတ္ျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘတ္တီးရီးယား၏ ဆဲလ္အၿမီးတြင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစလ်က္ အစာ႐ွိရာသို႔လည္းေကာင္း အဆိပ္မွ ေဝးရာသို႕လည္းေကာင္း ပဲ့ကိုင္ေပးႏိုင္သည့္ ယႏၱရား႐ွိသည္။ ဤျဖစ္စဥ္ကို ဓာတုအာ႐ုံ (Chemotaxis) ဟုဆိုမည္။ ေ႐ွးအလြန္က်ေသာ ဆဲလ္ေမြးယူကာ႐ုတ္ (ဆီလီယိတ္-Ciliate) မ်ားတြင္မူ ဤဓာတုအာ႐ံုအျပင္ ေနာက္ထပ္ အာ႐ံု တစ္မ်ိဳးတိုးလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ပါရာေမစီယမ္ (Paramecium) ေခၚ ဆီလီယိတ္သည္ ၎၏ ဆဲလ္ေမြးမ်ားကို ေ႐ွ႕ေနာက္ ခတ္ျခင္းျဖင့္ ေရကူးရသည္။ ၎၏ ဦးတည္ရာဖက္ (ေခါင္းပိုင္း) သည္ အတားအဆီး (ဥပမာ ေက်ာက္ခဲ) တစ္ခုႏွင့္ ထိေတြ႕ခဲ့ေသာ္ ၎၏ဆဲလ္အေျမွးပါး တင္းအားသည္ ႐ုတ္ခ်င္း ျမင့္သြားၿပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။ အဆိုပါ လွ်ပ္စစ္သည္ ဆဲလ္အေျမွးပါးတစ္ေလွ်ာက္ ဆဲလ္အေနာက္ပိုင္းသို႕ ဦးတည္၍ စီးဆင္းသြားၿပီး ဆဲလ္ေမြးမ်ားကို ေျပာင္းျပန္ေလွာ္ခတ္္ေစျခင္းျဖင့္ အတားအဆီး၏ ဆန္႔က်င္ရာဖက္သို႔ ေ႐ြ႕သည္။ ဤသည္မွာ ထိေတြ႕ အာ႐ုံတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ေနာင္သတၱဝါမ်ားတြင္ ျဖစ္လာမည့္ အာ႐ံုေၾကာယႏၲရားသည္ အဆိုပါ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ထုတ္လုပ္မႈမွ လာသည္။ ယူကာ႐ုတ္ဆဲလ္တို႔ မည္သုိ႔ လွ်ပ္စစ္ထုတ္သည္ကို ဆက္လက္ ေလ့လာၾကပါစို႔။

မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ (Irreducible Complexity)

           မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ ဟူသည္ကား ဖန္ဆင္း႐ွင္ဝါဒီတို႔၏ ဥာဏ္ႀကီး႐ွင္ ဒီဇိုင္နာလႈပ္႐ွားမႈ၏ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေပသည္။ ကမာၻေလာကႀကီးကို ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းသည္ဟု ယုံၾကည္အပ္ေသာ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဝါဒီတို႔အေနျဖင့္ ေလာကႀကီးသည္ စနစ္က်လွသည္။ ဒီဇိုင္းအႀကီးႀကီး တစ္ခုေအာက္တြင္ လႈပ္႐ွားလည္ပတ္ေနသည္။ အဆိုပါ ဒီဇိုင္းသည္ ပရမ္းပတာ သဘာဝအေလ်ာက္ မျဖစ္လာႏိုင္။ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဘုရား႐ွင္က ဖန္ဆင္္းေတာ္မူ၍သာ ျဖစ္လာႏိုင္ေပသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ၎တို႔က ေလာက၏ဒီဇိုင္း ဆိုရာ၌ သက္႐ွိဇီဝ၏ ဆင့္ကဲေပၚေပါက္ပံုကို တင္ျပအပ္ေသာ အီေဗာ္လ်ဴး႐ွင္းသီအိုရီကို မျဖစ္ႏိုင္ မွားယြင္းသည္ဟု ျငင္းခ်က္ထုတ္လာသည္။ သက္႐ွိတို႔တြင္ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ ႐ွိသည္ဟု ထင္ျမင္လာသည္။ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းကို ေဆာင္းပါး႐ွင္ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးၿပီးျဖစ္သည္။ အဘယ္အဓိပၸာယ္နည္းကိုမူ မ႐ွင္းျပရေသး။

           မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈဆိုသည္မွာ ဇီဝသက္႐ွိတို႔၏ အဂၤါစနစ္မ်ား၊ ဇီဝကမၼစနစ္မ်ားတြင္ ၎စနစ္၏ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုကိုပင္ ဖယ္ပစ္ေစဦး ၎၏မူလ လုပ္ငန္းစဥ္ ပ်က္စီးသြားေစႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အဆိုပါ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခ်င္းစီ ဆင့္ကဲေပၚေပါက္လာရန္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ဆိုၾကသည္။ စင္စစ္လည္း ၎သည္ ဇီဝစနစ္မ်ားတြင္ အလြန္ အေတြ႕ရမ်ားေသာ လကၡဏာတစ္ခု ျဖစ္ၾကသည္။ အို ဒါဝင္ ခင္ဗ်ား မွားသြားၿပီျဖစ္သည္။ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေအာင္ ႐ႈပ္ေထြးသည့္ စနစ္မ်ား သည္ ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚရန္ မျဖစ္ႏိုင္။ သက္႐ွိတို႔တြင္ ဤစနစ္မ်ားစြာ႐ွိသည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္ေျပာသကဲ့သို႔ သက္႐ွိ ဇီဝသည္ ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။ အဖဘုရားသခင္မွ ဖန္ဆင္းေတာ္မူမွ ျဖစ္ေပမည္။ အဖဘုရားသခင္၏ တန္ခိုးေတာ္သည္ ႀကီးျမတ္ေတာ္မူလွေပသည္။ ဟာေလလူးယား ဟာေလလူးယား !!!

ၿပီးျပတ္သြားပါၿပီေလာ။ ဒါဝင္၏ သီအိုရီသည္ တက္တက္စင္မွား သြားပါၿပီေလာ?? ဆက္လက္ ႐ႈစားပါ။

သက္မဲ့႐ုပ္မွ သက္႐ွိျဖစ္ေပၚျခင္း - ဇီဝအစ အဇီဝ သီအိုရီ

                 သက္႐ွိဇီဝသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ သန္း ၄၁ဝဝ ခန္႔တြင္ ကမာၻၿဂိဳဟ္အေနျဖင့္ ေရကို အရည္အျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ေပးလာ ကတည္းက ေရၾကားခံတြင္ ကာဗြန္ႏွင့္ ႏိုက္ထ႐ိုဂ်င္ ျဒပ္ေပါင္းမ်ား ဓာတ္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ဤကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္၊ မီသိန္း အစ႐ွိေသာ ႐ုပ္ေမာ္လီက်ဴးတို႔သည္ မည္သည့္ သဘာဝလြန္ တန္ခိုး႐ွင္ ပုဂၢိဳလ္၏ ပေယာဂမွ မပါပဲ၊ မည္သည့္ သဘာဝလြန္ အေၾကာင္းအရားမ်ားမွ မပါပဲ၊ ဓာတုေဗဒ သေဘာအစစ္အမွန္ျဖင့္ သၾကား၊ အဆီ၊ အမီႏိုအက္ဆစ္ စသည့္ ဇီဝအေျခခံေမာ္လီက်ဴးမ်ား ျဖစ္လာၿပီး တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း (Competition)၊ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိမႈ (Adaptation) ဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ သဘာဝအေလ်ာက္ စစ္ထုတ္ေ႐ြးခ်ယ္သည့္ ယႏၱရား (Natural Selection)၊ အသစ္ေဖာက္ျပန္ေပၚေပါက္ျခင္း (Mutation)တည္းဟူေသာ သေဘာတရားမ်ားအရ ႐ႈပ္ေထြးေသာ ဆဲလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္ အထိပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ စာ႐ႈသူအခ်ိဳ႕အေနျဖင့္ ဇီဝသည္ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႐ႈပ္ေထြးမႈ (Irreducible Complexity) ဟု ႐ႈျမင္လိမ့္မည္။ အဇီဝေမာ္လီက်ဴးမ်ားမွ ဇီဝသက္႐ွိႏွင့္ လူသားမ်ား အထိ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာသည္ (မွတ္ခ်က္။ တိုးတက္လာျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေျဖ႐ွင္းခ်က္ကို "ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထင္အျမင္လြဲမွားမႈမ်ား" http://www.kyawzwarlynn.blogspot.com/2012/01/blog-post.html (အလြဲ ၂) တြင္ ႐ႈစားႏိုင္ပါသည္။) ဆိုသည္မွာ ယုတၱိမတန္ဟု ထင္ေကာင္းထင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ဆိုလွ်င္  ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္  အၾကမ္းဖ်င္း အဆင့္ (၁၂)ဆင့္သာ ႐ွိသည့္ အဇီဝအစ ဇီဝ အယူအဆ (Abiogenesis) ကို အစြဲအလြဲကင္း႐ွင္းစြာျဖင့္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။

ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထင္အျမင္လြဲမွားမႈမ်ား

ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထင္အျမင္လြဲမွားမႈမ်ား

လူအမ်ားဟာ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အယူအဆအလြဲမ်ား ရွိေနတာ ေတြ ႔ရပါတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြကေတာ့ ေလ့လာရင္းနဲ႔ ေခ်ာ္ထြက္သြားတဲ့ အလြဲေလးေတြသာျဖစ္ေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕ဟာေတြကေတာ့ သီအိုရီရဲ႕ နဂိုအယူအဆကိုပင္ ကာဆီးတဲ့ အလြဲေတြ ျဖစ္လာႏိုင္ပါတယ္။




အလြဲ ၁ ။ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီဟာ ဇီဝသက္႐ွိရဲ႕ မူလအစကို ေဖာ္ျပတဲ့ သီအိုရီ ျဖစ္တယ္

ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီဟာ ဇီဝသက္႐ွိ စတင္ျဖစ္ေပၚၿပီး ဘယ္လို ဆက္လက္ေျပာင္းလဲသလဲဆိုတာကို ေလ့လာတာျဖစ္တယ္။ သိပၸံပညာအေနနဲ႔ သက္ရွိရဲ႕မူလအစကို ေလ့လာတာ မွန္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဒါဟာ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအုိရီရဲ႕ အႏွစ္သာရ မဟုတ္ပါဘူး။ သက္႐ွိ ဇီဝဟာ ေဒဝတစ္ပါးက ဖန္ဆင္းသည္ျဖစ္ေစ၊ အာကာသမွ ေရာက္လာသည္ျဖစ္ေစ၊ ပင္လယ္ေအာက္ၾကမ္းျပင္က ေခ်ာ္မီးေတာင္ငယ္မ်ားမွ စသည္ ျဖစ္ေစ၊ စခ်င္သလို စႏိုင္တယ္။ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ဟာ ဒီျဖစ္လာတဲ့ ဇီဝ ဘယ္လို ေျပာင္းလဲသလဲ။ ဘယ္လို မ်ိဳးစိတ္ေတြျဖစ္လဲ။ ဘယ္လိုမ်ိဳးခြဲသလဲ။ ဆိုတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲ ျဖစ္စဥ္ေတြကို သာ ဦးစားေပးေလ့လာတာျဖစ္ပါတယ္။ 

ယဥ္ေက်းမႈ ဓေလ့မ်ားရဲ႕ မူလအစနဲ႔ သဘာဝ

ယဥ္ေက်းမႈရဲ႕ အဓိပၸာယ္
ယဥ္ေက်းမႈ (Culture) ဆိုတာဟာ သက္ရွိတစ္ခုခုရဲ႕ အျပဳအမူေတြကို စုေဝးေခၚဆိုတာ ျဖစ္ၿပီး အဲဒီ့အျပဳအမူေတြဟာ သဘာဝ ဗီဇ အသိကေန ျဖစ္ေပၚလာတာ မဟုတ္ပဲ ေမြးလာၿပီးမွ သင္ယူရရွိလာတဲ့ အျပဳအမူ အသိေတြပဲ ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုႏိုင္ပါတယ္။

ဘယ္ သက္ရွိေတြမွာ ယဥ္ေက်းမႈကို ေတြ႔ရသလဲ
အျပဳအမူေတြကို ေမြးရာပါအသိထက္ခ်ဲ႕ထြင္ တတ္ဖို႔ဆိုတာဟာ မေတာ္တဆ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြ၊နဲ႔ စိတ္ကူးဥာဏ္ကြန္႔ျမဴးမႈ အေပၚမွာ လံုးလံုးလ်ားလ်ား မီွခိုရတဲ့အတြက္ အာ႐ံုေၾကာတစ္႐ႈးမ်ားၿပီး ဆင္ျခင္ဥာဏ္ သံုးတတ္တဲ့ သတၱဝါ အနည္းငယ္မွာသာ ေတြ ႔ရပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ ပ႐ိုင္းမိတ္ မ်ိဳးႏြယ္ေတြမွာေပါ့။

ကမာၻ၏ အသက္ကို တြက္ခ်က္ခန္႔မွန္းျခင္း

                    ရာစုႏွစ္ေပါင္း မ်ားစြာကပင္ လူမ်ားသည္ ေရွးေဟာင္း စာေပမ်ားကို ကိုးကား၍ ကမာၻ၏အသက္ မည္မွ်ရွိသည္ဟု ဆိုခဲ့ရာ၏။ ၁၆ရာစု ၾသစႀတီးယန္း ဘုန္းေတာ္ၾကီး အက္ရွာ (Archbishop Ussher) သည္ သမၼာက်မ္းစာဝင္ အခ်ကအလက္မ်ားကိုသံုးၿပီး ကမာၻ၏အသက္ကိုတြက္ၾကည့္ရာ ႏွစ္၆ဝဝဝ ရွိၿပီဟုဆို၏။ ေနာက္အႏွစ္ ၂ဝဝဝမွ်အၾကာ စေကာ့လူမ်ိဳး သိပၸံပညာရွင္ ဂ်ိမ္းစ္ဟတ္တန္ (James Hutton) က ေက်ာက္တံုးမ်ား၏ သဘာဝကို စူးစမ္းေလ့လာရန္ စေကာ့နယ္တစ္ေလွ်ာက္ ခရီးထြက္ခဲ့သည္။ စေကာ့တလန္ အေ႐ွ႕ဖက္ကမ္း႐ိုးတန္းေတြရွိေသာ ဆက္ကာပိြဳင့္ (Siccar Point) မည္ေသာ အငူတစ္ခုကို ေရာက္လာေသာအခါ ထိုအငူ၏ ေက်ာက္လႊာမ်ား တည္႐ွိပံုမွာ ထူးျခားေၾကာင္းသတိျပဳမိသည္။ ပင္လယ္ေရတိမ္တြင္ ထိုးထြက္ေနေသာ ေက်ာက္စြယ္တစ္ခုကို ဟတ္တန္ေရာက္လာေသာအခါ ထူးျခားခ်က္ကို ပိုမိုထင္ရွားစြာျမင္လိုက္ရသည္။ ထိုေက်ာက္စြယ္ေလးတြင္ ေက်ာ္လႊာႏွစ္ထပ္ ျဖစ္ေနသည္ကို သူေတြ႔၏။ သူ႕အရင္ နီကိုလပ္စတန္ႏိုလက္ထက္ကတည္းကရွိေသာ အသိောကာင့္ ေအာက္မွာေနေသာေက်ာက္သည္ အထက္မွ ေက်ာက္ထက္ သက္တမ္းရင့္ေၾကာင္း သူသိသည္။ ပင္လယ္ထဲအနည္ထိုင္သည့္အခါ ေရျပင္ညီ အနည္ထိုင္သင့္သည္။ ေရျပင္ညီအနည္ထိုင္သြားေသာအခါ ၄င္းအေပၚမွ အနည္အသစ္မ်ား ပိလာေသာအခါ သိပ္သည္းသြားၿပီး ေရျပင္ညီေက်ာက္၏အရစ္အရစ္မ်ားက ေထာင့္မတ္မက်တက် ျဖစ္ေနသည္မွာ ထူးျခားေပသည္။ သို႔ေသာ္၄င္းအေပၚမွ သက္တမ္းႏုေက်ာက္လႊာသည္ ေရျပင္ညီအတုိင္းသာ ႐ွိေပစည္။ ေရေလတိုက္စားထားေသာ အေပၚယံေက်ာက္လႊာႏွင့္ ေထာင့္မတ္က်အနည္ထိုင္ေသာ ေအာက္ေက်ာက္လႊာတို႔၏ ပံုစံမွာ ပေဟဠိဆန္ေပသည္။

                    ဂ်ိမ္းစ္ဟတ္တန္သည္ ဤသို႔စဥ္းစားေပမည္။ ပထမဆံုးအေနႏွင့္ ေအာက္မွ ေက်ာက္လႊာသည္ မူလက ေရျပင္ညီရွိေသာ အနည္အႏွစ္မ်ား ႏွစ္ကာလေ႐ြ႕ ေလ်ာ၍ေက်ာက္ ျဖစ္လာရမည္။ ကမာၻပထဝီအားႀကီးမ်ားေၾကာင့္ ေရျပင္ညီရွိေသာ ေက်ာက္လႊာသည္ ေထာင့္မတ္နီးပါး ေနရာေ႐ြ႕သြားရမည္။ ထိုေထာင့္မတ္နီးပါးေ႐ြ႕ သြားသည့္ ေက်ာက္လႊာေပၚမွ ေနာက္ထအ္အနည္အႏွစ္မ်ား ထပ္က်တင္မည္။ ထိုအနည္အႏွစ္မ်ားသည္ ၄င္းေအာက္မွ ေထာင့္မတ္ျဖစ္ေနေသာ ေက်ာက္လႊာႏွင့္ အတူ ေပရာခ်ီေသာ အနက္သို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိေအာင္ အနည္အႏွစ္မ်ား အႏွစ္ႏွစ္ခ်ီ၍ ဖံုးရဦးမည္။ ထိုအခါ အေပၚအလႊာသည္ ေသြ႕ေျခာက္က်စ္လ်စ္ၿပီး ေအာက္အလႊာကဲ့သို႔ အနည္က်ေက်ာက္မ်ိဳး ျဖစ္လာရမည္။ ၿပီးမွ ေပရာခ်ီေသာအနက္မွ ေျမမ်က္ႏွာျပင္သို႔ တျဖည္းျဖည္း ထြက္ေပၚလာရမည္။ သူ၏မွန္းဆခ်က္အရ ဤျဖစ္စဥ္တစ္ခုလံုးျဖစ္ရန္ ႏွစ္၆ဝဝဝ သည္ မလံုေလာက္။ ႏွစ္သန္းဂဏန္း ႐ွိသင့္သည္ဟု ယူဆသည္။ သူ႔ထင္ျမင္ခ်က္မ်ားကို သူတို႔ အဂၤလိပ္ သိပၸံပညာ႐ွင္ အသိုင္းအဝိုင္း တြင္ျဖန္႔ေဝေပးခဲ့သည္။ ဂ်ိမ္းစ္ဟတ္တန္၏ ေတြ႔ ႐ွိခ်က္သည ္ ေနာင္ေပၚထြန္းလာမည့္ သိပၸံပညာ႐ွင္မ်ားအတြက္ သဲလြန္စနဲဲ႔ အလုပ္တစ္ခု ေပးလိုက္ျခင္းပင္။ သဲလြန္စမွာ ကမာၻ၏အသက္သည္ ႏွစ္သန္းဂဏန္းရွိႏိုင္ျခင္း ျဖစ္သည္။ အလုပ္မွာ ကမာၻ၏အသက္ကို တတ္ႏိုင္သမွ် တိက်ေအာင္ တိုင္းႏိုင္ရန္ျဖစ္သည္။ ၄င္း၏ေတြ႔႐ွိခ်က္ေၾကာင့္ ကမာၻေျမ၏ အေၾကာင္းကို ေလ့လာသိ႐ွိရန ္လူတို႔သည္ ေ႐ွးေဟာင္းစာေပမ်ားကို ေမႊေႏွာက္ေနျခင္းထက္ ေက်ာက္လႊာမ်ားကို ေလ့လာျခင္းက ပိုမိုအက်ဳိး႐ွိေၾကာင္း သိလာၾကသည္။

ဆက္ကာပိြဳင့္ အငူမွ ေက်ာက္လႊာႏွစ္ခု တည္ဟန္

                    ဟတ္တန္၏ေတြ႔႐ွိခ်က္သည္ ၁၇၈၈ခုႏွစ္တြင္ျဖစ္သည္။ ေနာက္အႏွစ္ ၁ဝဝမွ်အၾကာတြင္ သာမိုဒိုင္နမစ္ ဆရာႀကီး ႐ူပေဗဒပညာ႐ွင္ ေလာ့ဒ္ကယ္လဗင္ (Lord Kelvin) က သိပၸံနည္းက် ကမာၻ၏အသက္ကို တြက္ဖို႔ ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ သူ၏အျမင္တြင္ ကမာၻႀကီးသည္ တစ္ခ်ိန္က ေခ်ာ္ရည္ပူမ်ားႏွင့္ အတိၿပီးခဲ့သည္ ဟုယူဆထားသည္။ ကမာၻအတြင္းမွ ေခ်ာ္ရည္ပူမ်ားကို ပန္းထုတ္တတ္ေသာ မီးေတာင္ႀကီးမ်ားမွ ထိုအႀကံကို ရဟန္တူ၏။ ထိုေခ်ာ္ရည္အတိၿပီးေသာ ကမာၻႀကီးက တျဖည္းျဖည္း အပူေလ်ာ့က်၍ လက္႐ွိ အေျခအေန ေျမမ်က္ႏွာျပင္ အပူခ်ိန္သို႔ ေရာက္လာသည္ဟု ယူဆသည္။ သာမိုဒိုင္နမစ္ပညာအရ သူတြက္ခ်က္ၾကည့္ရာ ေခ်ာ္ရည္မ်က္ႏွာျပင္မွ လက္ရွိေအးၿပီးခဲေနသာေျမစိုင္ေျမသား မ်က္ႏွာျပင္ ျဖစ္လာရန္ ႏွစ္သံုးသန္းၾကာဖြယ္ ႐ွိသည္ဟု အေျဖရသည္။ ေလာ့ဒ္ကယ္လဗင္၏ ေခ်ာ္ရည္ေခ်ာ္ခဲ အတိၿပီးေသာ ကမာၻအယူအဆမွန္ေသာ္လည္း ကမာၻအသက္ကိုတြက္ရာတြင္ ဟာကြက္႐ွိေနသည္။ ဤဟာကြက္မွာ ေရဒီယို သတၱိႂကြမႈတည္း။


                    ၂ဝရာစု အေစာပိုင္းက လူတို႔သည္ ေရဒီယို သတႂကြြေသာ ႐ွားပါးသတၱဳမ်ား ျဖစ္သည့္ ယူေရနီယမ္၊ ပလူတိုနီယမ္ စသည္တို႔ကို စုစည္းၿပီး အဏုျမဴဗုံးမ်ား ျပဳလုပ္ေဖာက္ခြဲခဲ့ၾကသည္။ ၄င္းေပါက္ကြဲမႈမ်ားမွ ရေသာစြမ္းအင္ႏွင့္ အားသည္ အလြန္ႀကီးမားသည္ကုိ သတိျပဳအပ္သည္။ ေရဒီယိုသတၱိႂကြြ အဏုျမဴမ်ား၏ ဝတ္ဆံမ်ားသည္ မတည္ၿငိမ္ေပ။ မတည္ၿငိမ္သျဖင့္ ဝတ္ဆြသည္ ပိုမိုတည္ၿငိမ္သည့္ ဝတ္ဆံမ်ား အျဖစ္ကြဲထြက္တတ္သည္။ ဤသို႔ ကြဲထြက္ျခင္မွာ ယို႔ယြင္းျခင္း (သို႔မဟုတ္) ေရဒီယိုသတၱိႂကြျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ၄င္းတို႔သည္ သဘာဝအေလ်ာက္ တျဖည္းျဖည္းယို႔ယြင္းသြားတတ္သည္။ အဏုျမဴဗုံးသည္ ဤျဖစ္စဥ္ကို အ႐ွိန္ျမွင့္ေပးရာမွ ရလဒ္ျဖစ္သည္။ ကမာၻဦးအခ်ိန္က ယူေရနီယမ္၊ ေသာ္ရီယန္၊ ပိုတက္ဆီယမ္ စေသာ ေရဒီယိုသတၱိႂကြျဒင္စင္မ်ားသည္ ယခုအခ်ိန္က ထက္ပိုမ်ားေပသည္။ ၄င္းတို႔က ထုတ္ေနေသာအပူသည္ ကမာၻႀကီးကို ေခ်ာ္ရည္အတိၿပီးေအာင္ အရည္ေပ်ာ္ၿပီး အျပင္ ထိုအေျခအေနကိုလည္း ႏွစ္သန္းႏွင့္ခ်ီ၍ ထိန္းထားႏိုင္ခဲ့ေပမည္။ ေလာ့ဒ္ကယ္လဗင္၏ ကမာၻအသက္ႏွစ္သံုးသန္းသည္ မလံုေလာက္ေသးေပ။ သို႔ေသာ္ သူကိုလည္း အျပစ္မဆိုသာေပ။ သူ႔ေခတ္က ေရဒီယိုသတၱိႂကြမႈ အေၾကာင္းလံုေလာက္ေအာင္ မသိရေသး၍ျဖစ္သည္။


                    ၂ဝရာစု သိပၸံပညာ႐ွင္ အာသာဟုမ္းစ္ (Arthur Holmes) သည္ ေရဒီယို သတၱိႂကြမႈကို အၾကမ္းမဖက္သည့္ အသံုးျပဳနည္းတစ္ခုကို ေတြ ႔ရွိခဲ့သည္။ ေက်ာက္တို႔၏ အသက္ကိုတြက္ရာတြင္ သံုးေသာနည္းတည္း။ ေက်ာက္တံုးမ်ားကို သက္တမ္းေကာက္ႏိုင္လွ်င္ အၾကာ႐ွည္ဆံုး၊ သက္တမ္းအရင့္ဆံုး ေက်ာက္တံုး၏အသက္သည္ ကမာၻေပၚတြင္ ေခ်ာ္ရည္မွ ေအးခဲၿပီး ေက်ာက္ျဖစ္လာေသာ အခ်ိန္၏အစပင္ ျဖစ္သည္။ ေက်ာက္တံုးမ်ားထဲမွ ေရဒီယိုသတၱိႂကြ ယူေရနီယမ္ သတၱဳသည္ ျဖည္းညင္းစြာ ယို႔ယြင္းၿပီး ပိုမိုတည္ၿငိမ္ေသာ ခဲသတၱဳျဖစ္လာသည္။ ေက်ာက္လႊာတစ္လႊာတြင္ ပါဝင္ေသာ ယူေရနီယမ္ႏွင့္ ခဲပမာဏအခ်ိဳးကို အခ်က္အလက္ အျဖစ္အသံုးခ်ၿပီး ၄င္းႏွင့္ ယို႔ယြင္းႏႈန္းတို႔၏ ဆက္ႏြယ္မႈအရ ၾကာခ်ိန္ကို သိရႏိုင္သည္။ ထုိၾကာခ်ိန္သည္ ထိုေက်ာက္လႊာ၏ အသက္ပင္ျဖစ္သည္။ ကမာၻေပၚ႐ွိ ေတြ႔ရသမွ် သက္တမ္းအရင့္ဆံုးဆိုေသာ ေက်ာက္မ်ားမွ သက္တမ္းေကာက္ယူျခင္းျဖင့္ ကမာၻ၏အသက္ကို အနီးစပ္ဆံုး တြက္ယူႏိုင္သည္။ အာသာတြက္ယူ ၾကည့္ရသေလာက္ ကမာၻ၏အသက္မွာ ႏွစ္သန္း ၄၅ဝဝ ေက်ာ္႐ွိသည္ဟု ဆိုသည္။ ကယ္လဗင္၏ ကမာၻ အသက္ထက္အဆ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ႀကီးသည္ကို ႏႈိင္းယွဥ္ၾကည့္ပါေလ။


                    ၄င္းေတြ ႔ရွိရေသာ ကမာၻအသက္မွာ ယေန႔ထိ လက္ခံထားေသာ ကမာၻ အသက္ပင္ ျဖစ္သည္။ ကမာၻ၏အသက္ကို ေတြ႔႐ွိရျခင္းသည္ ကမာၻ၏ သမိုင္းကို ေရးရန္ အခ်ိန္ေဘာင္ တစ္ခုသတ္မွတ္ေပး သကဲ့သို႔ျဖစ္ၿပီး အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို သမိုင္းစဥ္အတြင္း ထည့္သြင္းရန္ စဥ္းစားရာ၌ စဥ္းစားစရာ အမာခံအခ်က္အလက္ တစ္ခုရ႐ွိျခင္း မည္၏။


(ေက်ာ္စြာလင္း)

(Based on the documentary video; How the Earth Is Made)