ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ႏွင့္ ဗီဇပညာရပ္ သမိုင္းေၾကာင္း

 (၁) သက္႐ွိတို႔၏ အဆင့္ဆင့္ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ေပၚေသာ သဘာဝျဖစ္စဥ္ကို ေတြ႕႐ွိျခင္း


          ေရွးယခင္ ၁၇-၁၈ရာစုမ်ားက လူတို႔သည္ သက္႐ွိမ်ားကို မ်ိဳးတူရာစုလိုက္လွ်င္ ထပ္မံခြဲျခား၍မရေသာ မ်ိဳးစိတ္မည္ေသာ အုပ္စုမ်ား ဖြဲ႕၍ရသည္ကို ေတြ႕ရၿပီး ျဖစ္သည္။ ထိုမ်ိဳးစိတ္မ်ားမွာ နဂိုတည္းက ဤအတိုင္း႐ွိေနသည္ ထပ္၍မေျပာင္းလည္းႏိုင္သကဲ့သို႔ မ်ိဳးစိတ္သစ္မ်ားလည္း မျဖစ္ေပၚႏိုင္ဟု လက္ခံထားခဲ့ၾကသည္။ သို႔ရာတြင္ အဂၤလိပ္ သဘာဝသိပၸံပညာ႐ွင္ ခ်ားစ္ဒါဝင္ (Charles Darwin) သည္ ၎အဆိုကို အျပင္းအထန္ စိန္ေခၚလာႏိုင္ေသာ အယူအဆအသစ္တစ္ခုကို ထုတ္ေဖာ္ခဲ့သည္။ ဤအယူအဆသစ္အရ မ်ိဳးစိတ္မ်ားသည္ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲ ျဖစ္ေပၚေသာ သဘာဝ ျဖစ္စဥ္တစ္ခု႐ွိသည္ဟု ဆိုထားၿပီး ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္သီအိုရီ (Evolution) ဟု ကၽြႏု္ပ္တို႔ သိ႐ွိထားၾကသည့္ အယူအဆပင္ျဖစ္သည္။

          ၁၉ရာစု အဂၤလိပ္ သဘာဝသိပၸံပညာ႐ွင္ ခ်ားစ္ဒါဝင္သည္ ငါးႏွစ္မွ်ၾကာေသာ အဂၤလိပ္အစိုးရပိုင္ ကမ္း႐ိုးတန္း ေျမပံုဆြဲ သေဘၤာ ခရီးတစ္ေလွ်ာက္ ကမာၻတစ္ပတ္ ေလ့လာစုေဆာင္းလာေသာ နမူနာမ်ားမွ ေတြ႕႐ွိခ်က္ အေထာက္အထားမ်ားကို ျပန္လည္ သံုးသပ္ရာမွ သိ႐ွိလာျခင္း ျဖစ္သည္။ သူ၏ နမူနာ အမ်ားအျပားမွာ ေတာင္အေမရိက ကမ္းလြန္ ပင္လယ္ျပင္႐ွိ ဂါလာပါးဂို႔စ္ ကၽြန္းစုေလးမ်ား (Galapagos Archipelago) မွာ ျဖစ္သည္။ ထုိကၽြန္းစုေလးသည္ ပစိဖိတ္ သမုဒၵရာအလယ္တြင္ ထီးထီးရွိေနေသာ လူမေနသည့္ ေဒသျဖစ္သည္။ ဒါဝင္သည္ ထိုကၽြန္းမွ နမူနာအျဖစ္ ပစ္ခ်လာေသာ ငွက္ပုတီးမ်ားကို ငွက္သုေတသီ တစ္ဦးအား ျပၾကည့္ရာ ငွက္ပုတီးႏွင့္ ဆင္ေသာ္လည္း ငွက္ပုတီး မဟုတ္ပဲ ငွက္မ်ိဳးစိတ္ အသစ္ ၁၄မ်ိဳးျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။

ဘာသာမဲ့ဆိုတာ ဘာသာတစ္မ်ိဳးပဲလား

          ဘာသာမဲ့ျခင္းကို ေဝဖန္သူေတြဟာ ဘာသာမဲ့ဆိုတာ ဘာသာတစ္မ်ိဳးပါပဲ လို႔ေျပာတတ္ၾကတယ္။ ဘာသာမဲ့ ကို ေဝဖန္သူေတြဟာ ဘာသာေရး ကိုင္း႐ိႈင္းသူေတြသာ ျဖစ္ရင္၊ သူတို႔ ပါးစပ္ကေန ဒီစကားမ်ိဳးကို စာရိတၱပ်က္ျပားမႈ၊ ဥပေဒေဖာက္ဖ်က္မႈမ်ိဳးနဲ႔ စြပ္စြဲခ်က္ ဆန္ဆန္ ေျပာထြက္တာ အံ့ၾသစရာပဲ။ ဒီလို နားေယာင္လြယ္မယ့္ စြပ္စြဲခ်က္ေတြ အသာထားပါေတာ့။ ဘာသာမဲ့ဆိုတာ တကယ္ပဲ ဘာသာတစ္မ်ိဳးပဲလား?

ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ ႐ႈေထာင့္မွ ဗီဇဆင့္ပြားျခင္း (Gene Duplication)

 ဗီဇဆင့္ပြားျခင္း ျဖစ္ေပၚပံု

                ဗီဇဆင့္ပြားျခင္း ျဖစ္စဥ္သည္ ဒီအန္ေအတစ္ခုတည္းတြင္ ခၽြတ္စြပ္တူညီေသာ (သို႔) မူကြဲဗီဇ အစံုမ်ား မွားယြင္းပြားမ်ားမိျခင္း ျဖစ္သည္။ ခႏၶာဆဲလ္ႏွင့္ မ်ိဳးဂမိဆဲလ္ ႏွစ္မ်ိဳးလံုးတြင္ ဗီဇဆင္ပြားမႈ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ ခႏၶာဆဲလ္တြင္ ျဖစ္ေပၚေသာ ဗီဇဆင့္ပြားမႈသည္ ေနာက္မ်ိဳးဆက္ကို ဆက္လက္ သယ္ေဆာင္မည္မဟုတ္ေပ။ သို႔ေသာ္ မ်ိဳးဂမိဆဲလ္တြင္ ျဖစ္ပြားေသာ ဗီဇဆင့္ပြားမႈမ်ားမူ မ်ိဳးဆက္သစ္မ်ားတြင္ ဆက္လက္ သယ္ေဆာင္လာမည္ ျဖစ္သည္။ ဗီဇတစ္ဆပါေသာ ဂမိဆဲလ္မ်ား ျဖစ္လာရန္ ဗီဇႏွစ္ဆပါေသာ ဂမိဆဲလ္ေလာင္းမ်ားက မိုင္ယိုးဆစ္ ဆဲလ္ကြဲနည္းျဖင့္ ပြားရသည္။ မိုင္ယိုးဆစ္ ဆဲလ္ကြဲနည္းတြင္ မူကြဲ ခ႐ိုမိုဆုမ္း အစုံခ်င္း ဗီဇမ်ား လဲလွယ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ တခါတရံတြင္ အေဝမတည့္ေသာ ဗီဇအလဲအလွယ္ (Unequal Crossing Over) ျဖစ္စဥ္မ်ိဳး၌ ခ႐ိုမုိဆုမ္းတစ္ခုက ဗီဇ အမ်ိဳး ၁ဝဝ အလဲအလွယ္ လုပ္ခ်ိန္တြင္ ေနာက္ တစ္ခုက ဗီဇ အမ်ိဳး ၁၂ဝ အလဲအလွယ္ လုပ္သည္ ဆိုပါစို႔။ ျဖစ္လာမည့္ ဂမိဆဲလ္ႏွစ္ခုအနက္ တစ္ခုသည္ ဗီဇအခု ၂ဝ ဆံုး႐ႈံးသြားၿပီး ေနာက္တစ္ခုတြင္ ႐ွိၿပီးသား ဗီဇအမ်ိဳး ၂ဝႏွင့္ ဆင္တူေသာ ဗီဇ ၂ဝ အပို ပါ႐ွိလာၾကသည္။

မ်က္စိဆင့္ကဲေပၚေပါက္ပံု

မ်က္လံုးသည္ လ်င္ျမန္စြာ လႈပ္႐ွားတတ္ေသာ သတၱဝါမ်ားကို ဖမ္းယူစားေသာက္ရန္ မ႐ွိမျဖစ္ လိုအပ္လွသည္။ မ်က္လံုးေပၚေပါက္လာမႈသည္ သားရဲတို႔၏ စြမ္းရည္ကို မ်ားစြာ တိုးတက္ေစၿပီး ဇီဝမ်ိဳးကြဲမႈကို လ်င္ျမန္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆေသာ သိပၸံပညာ႐ွင္တို႔ပင္ ႐ွိၾကသည္။

          မ်က္လံုး၏ မူလအဂၤါသည္ ဆဲလ္တစ္ခုတည္း သက္႐ွိမ်ားတြင္ပင္႐ွိသည္။ အလင္းႏွင့္ ထိေတြ႔ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာေသာ ဓာတ္ေျပာင္းလဲမႈက ဆဲလ္ကို အလင္းႏွင့္ ေဝးရာ သို႔မဟုတ္ အလင္း႐ွိရာသို႔ သြားေအာင္ ထိန္းခ်ဳပ္သည့္ ယႏၲရား႐ွိသည္။ ေနေရာင္သံုး အစာခ်က္သည့္ ဘတ္တီးရီးယားတို႔သည္ အလင္းကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္မွ ေအာင္ျမင္ေပမည္။ ဗဟုဆဲလ္ သတၱဝါမ်ားတြင္ ေ႐ွးအက်ဆံုး အလင္းခံစားႏိုင္သည့္ အဂၤါမ်ားမ်ား အေရျပားမ်က္စိ (Eyespot) မ်ားျဖစ္သည္။ တုတ္ျပားတို႔တြင္ ေတြ႔ရတတ္သည္။ ၎တို႔သည္လည္း နာဗ္မ်ားႏွင့္ ဆက္သြယ္ထားေသာ အလင္းကို ေထာက္လွမ္းႏိုင္သည့္ ေရာင္ျခယ္ပစၥည္းမ်ား ပါေသာ အေရျပားဆဲလ္ အစုအေဝးမ်ားသာျဖစ္ၿပီး အလင္းႏွင့္ အေမွာင္သာ ခြဲျခားႏိုင္သည္။ အလင္းလာသည့္ အရပ္ႏွင့္ ပံုရိပ္တို႔ကို မသိႏိုင္ေပ။

အာ႐ုံေၾကာစနစ္ ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္

           ဘတ္တီးရီးယား၏ အေျမွးပါးတြင္ ၎အနီးမွ ဓာတုပစၥည္းမ်ားႏွင့္ ဓာတ္ျပဳႏိုင္ေသာ လက္ခံပ႐ိုတင္းမ်ား ႐ွိသည္။ အဆိုပါ ဓာတ္ျပဳမႈမ်ားသည္ ဆဲလ္ရည္ၾကည္တြင္ ကြင္းဆက္ဓာတ္ျပဳမႈမ်ား ဆက္လက္ျဖစ္ေပၚေစသည္။ ဤဓာတ္ျပဳမႈမ်ားေၾကာင့္ ဘတ္တီးရီးယား၏ ဆဲလ္အၿမီးတြင္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚေစလ်က္ အစာ႐ွိရာသို႔လည္းေကာင္း အဆိပ္မွ ေဝးရာသို႕လည္းေကာင္း ပဲ့ကိုင္ေပးႏိုင္သည့္ ယႏၱရား႐ွိသည္။ ဤျဖစ္စဥ္ကို ဓာတုအာ႐ုံ (Chemotaxis) ဟုဆိုမည္။ ေ႐ွးအလြန္က်ေသာ ဆဲလ္ေမြးယူကာ႐ုတ္ (ဆီလီယိတ္-Ciliate) မ်ားတြင္မူ ဤဓာတုအာ႐ံုအျပင္ ေနာက္ထပ္ အာ႐ံု တစ္မ်ိဳးတိုးလာသည္ကို ေတြ႕ရသည္။ ပါရာေမစီယမ္ (Paramecium) ေခၚ ဆီလီယိတ္သည္ ၎၏ ဆဲလ္ေမြးမ်ားကို ေ႐ွ႕ေနာက္ ခတ္ျခင္းျဖင့္ ေရကူးရသည္။ ၎၏ ဦးတည္ရာဖက္ (ေခါင္းပိုင္း) သည္ အတားအဆီး (ဥပမာ ေက်ာက္ခဲ) တစ္ခုႏွင့္ ထိေတြ႕ခဲ့ေသာ္ ၎၏ဆဲလ္အေျမွးပါး တင္းအားသည္ ႐ုတ္ခ်င္း ျမင့္သြားၿပီး လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ထြက္ေပၚလာသည္။ အဆိုပါ လွ်ပ္စစ္သည္ ဆဲလ္အေျမွးပါးတစ္ေလွ်ာက္ ဆဲလ္အေနာက္ပိုင္းသို႕ ဦးတည္၍ စီးဆင္းသြားၿပီး ဆဲလ္ေမြးမ်ားကို ေျပာင္းျပန္ေလွာ္ခတ္္ေစျခင္းျဖင့္ အတားအဆီး၏ ဆန္႔က်င္ရာဖက္သို႔ ေ႐ြ႕သည္။ ဤသည္မွာ ထိေတြ႕ အာ႐ုံတစ္မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ေနာင္သတၱဝါမ်ားတြင္ ျဖစ္လာမည့္ အာ႐ံုေၾကာယႏၲရားသည္ အဆိုပါ လွ်ပ္စစ္ဓာတ္ ထုတ္လုပ္မႈမွ လာသည္။ ယူကာ႐ုတ္ဆဲလ္တို႔ မည္သုိ႔ လွ်ပ္စစ္ထုတ္သည္ကို ဆက္လက္ ေလ့လာၾကပါစို႔။

မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ (Irreducible Complexity)

           မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ ဟူသည္ကား ဖန္ဆင္း႐ွင္ဝါဒီတို႔၏ ဥာဏ္ႀကီး႐ွင္ ဒီဇိုင္နာလႈပ္႐ွားမႈ၏ အေရးအႀကီးဆံုး အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေပသည္။ ကမာၻေလာကႀကီးကို ဘုရားသခင္က ဖန္ဆင္းသည္ဟု ယုံၾကည္အပ္ေသာ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဝါဒီတို႔အေနျဖင့္ ေလာကႀကီးသည္ စနစ္က်လွသည္။ ဒီဇိုင္းအႀကီးႀကီး တစ္ခုေအာက္တြင္ လႈပ္႐ွားလည္ပတ္ေနသည္။ အဆိုပါ ဒီဇိုင္းသည္ ပရမ္းပတာ သဘာဝအေလ်ာက္ မျဖစ္လာႏိုင္။ ဖန္ဆင္း႐ွင္ ဘုရား႐ွင္က ဖန္ဆင္္းေတာ္မူ၍သာ ျဖစ္လာႏိုင္ေပသည္ဟု ယူဆၾကသည္။ ၎တို႔က ေလာက၏ဒီဇိုင္း ဆိုရာ၌ သက္႐ွိဇီဝ၏ ဆင့္ကဲေပၚေပါက္ပံုကို တင္ျပအပ္ေသာ အီေဗာ္လ်ဴး႐ွင္းသီအိုရီကို မျဖစ္ႏိုင္ မွားယြင္းသည္ဟု ျငင္းခ်က္ထုတ္လာသည္။ သက္႐ွိတို႔တြင္ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈ ႐ွိသည္ဟု ထင္ျမင္လာသည္။ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈဟူေသာ အသံုးအႏႈန္းကို ေဆာင္းပါး႐ွင္ ႏွစ္ႀကိမ္ သံုးၿပီးျဖစ္သည္။ အဘယ္အဓိပၸာယ္နည္းကိုမူ မ႐ွင္းျပရေသး။

           မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈဆိုသည္မွာ ဇီဝသက္႐ွိတို႔၏ အဂၤါစနစ္မ်ား၊ ဇီဝကမၼစနစ္မ်ားတြင္ ၎စနစ္၏ အစိတ္အပိုင္းေလး တစ္ခုကိုပင္ ဖယ္ပစ္ေစဦး ၎၏မူလ လုပ္ငန္းစဥ္ ပ်က္စီးသြားေစႏိုင္ေသာ ႐ႈပ္ေထြးမႈတစ္ရပ္ျဖစ္သည္။ သို႔ျဖစ္၍ အဆိုပါ အစိတ္အပိုင္း တစ္ခုခ်င္းစီ ဆင့္ကဲေပၚေပါက္လာရန္ မျဖစ္ႏိုင္ဟု ဆိုၾကသည္။ စင္စစ္လည္း ၎သည္ ဇီဝစနစ္မ်ားတြင္ အလြန္ အေတြ႕ရမ်ားေသာ လကၡဏာတစ္ခု ျဖစ္ၾကသည္။ အို ဒါဝင္ ခင္ဗ်ား မွားသြားၿပီျဖစ္သည္။ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေအာင္ ႐ႈပ္ေထြးသည့္ စနစ္မ်ား သည္ ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚရန္ မျဖစ္ႏိုင္။ သက္႐ွိတို႔တြင္ ဤစနစ္မ်ားစြာ႐ွိသည္။ သို႔ျဖစ္၍ သင္ေျပာသကဲ့သို႔ သက္႐ွိ ဇီဝသည္ ဆင့္ကဲျဖစ္ေပၚျခင္း မျဖစ္ႏုိင္။ အဖဘုရားသခင္မွ ဖန္ဆင္းေတာ္မူမွ ျဖစ္ေပမည္။ အဖဘုရားသခင္၏ တန္ခိုးေတာ္သည္ ႀကီးျမတ္ေတာ္မူလွေပသည္။ ဟာေလလူးယား ဟာေလလူးယား !!!

ၿပီးျပတ္သြားပါၿပီေလာ။ ဒါဝင္၏ သီအိုရီသည္ တက္တက္စင္မွား သြားပါၿပီေလာ?? ဆက္လက္ ႐ႈစားပါ။

သက္မဲ့႐ုပ္မွ သက္႐ွိျဖစ္ေပၚျခင္း - ဇီဝအစ အဇီဝ သီအိုရီ

                 သက္႐ွိဇီဝသည္ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ သန္း ၄၁ဝဝ ခန္႔တြင္ ကမာၻၿဂိဳဟ္အေနျဖင့္ ေရကို အရည္အျဖစ္ ရပ္တည္ခြင့္ေပးလာ ကတည္းက ေရၾကားခံတြင္ ကာဗြန္ႏွင့္ ႏိုက္ထ႐ိုဂ်င္ ျဒပ္ေပါင္းမ်ား ဓာတ္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္ေပၚလာခဲ့သည္။ ဤကာဗြန္ဒိုင္ေအာက္ဆိုဒ္၊ မီသိန္း အစ႐ွိေသာ ႐ုပ္ေမာ္လီက်ဴးတို႔သည္ မည္သည့္ သဘာဝလြန္ တန္ခိုး႐ွင္ ပုဂၢိဳလ္၏ ပေယာဂမွ မပါပဲ၊ မည္သည့္ သဘာဝလြန္ အေၾကာင္းအရားမ်ားမွ မပါပဲ၊ ဓာတုေဗဒ သေဘာအစစ္အမွန္ျဖင့္ သၾကား၊ အဆီ၊ အမီႏိုအက္ဆစ္ စသည့္ ဇီဝအေျခခံေမာ္လီက်ဴးမ်ား ျဖစ္လာၿပီး တစ္ခုႏွင့္ တစ္ခု ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္း (Competition)၊ ပတ္ဝန္းက်င္ႏွင့္ လိုက္ေလ်ာညီေထြ ႐ွိမႈ (Adaptation) ဟူေသာ အမွတ္ျဖင့္ သဘာဝအေလ်ာက္ စစ္ထုတ္ေ႐ြးခ်ယ္သည့္ ယႏၱရား (Natural Selection)၊ အသစ္ေဖာက္ျပန္ေပၚေပါက္ျခင္း (Mutation)တည္းဟူေသာ သေဘာတရားမ်ားအရ ႐ႈပ္ေထြးေသာ ဆဲလ္မ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္ အထိပင္ျဖစ္သည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္ စာ႐ႈသူအခ်ိဳ႕အေနျဖင့္ ဇီဝသည္ မေလွ်ာ့ခ်ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ ႐ႈပ္ေထြးမႈ (Irreducible Complexity) ဟု ႐ႈျမင္လိမ့္မည္။ အဇီဝေမာ္လီက်ဴးမ်ားမွ ဇီဝသက္႐ွိႏွင့္ လူသားမ်ား အထိ အဆင့္ဆင့္ ေျပာင္းလဲလာသည္ (မွတ္ခ်က္။ တိုးတက္လာျခင္းမဟုတ္ပါ။ ေျဖ႐ွင္းခ်က္ကို "ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ သီအိုရီနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ အထင္အျမင္လြဲမွားမႈမ်ား" http://www.kyawzwarlynn.blogspot.com/2012/01/blog-post.html (အလြဲ ၂) တြင္ ႐ႈစားႏိုင္ပါသည္။) ဆိုသည္မွာ ယုတၱိမတန္ဟု ထင္ေကာင္းထင္မည္ျဖစ္သည္။ သို႔ဆိုလွ်င္  ေအာက္တြင္ ေဖာ္ျပထားသည့္  အၾကမ္းဖ်င္း အဆင့္ (၁၂)ဆင့္သာ ႐ွိသည့္ အဇီဝအစ ဇီဝ အယူအဆ (Abiogenesis) ကို အစြဲအလြဲကင္း႐ွင္းစြာျဖင့္ ဖတ္႐ႈႏိုင္ရန္ ေမွ်ာ္လင့္မိပါသည္။